niedziela, 26 lutego 2017

Kodowanie z przedszkolakami - kolorowe współdziałanie

Małe dzieci i elementy kodowania...jak małe?...bardzo małe…


Elementy kodowania warto wprowadzać do zajęć dydaktycznych już od najmłodszych lat. Z podstawowymi aktywnościami w tym zakresie nie będą miały problemu nawet trzylatki. Tylko jak, skoro nauczyciele przedszkola zazwyczaj nie mają informatycznego wykształcenia. Z doświadczenia wiem, że spokojnie poradzi sobie z tym każdy nauczyciel, nawet ten, który z programowaniem nie miał nigdy nic wspólnego, wystarczy że da sobie szansę, że spróbuje. Na początek nie trzeba dużych przygotowań, ani specjalistycznej wiedzy, wystarczą zaproponowane przez nas materiały i udział w internetowym, bezpłatnym szkoleniu, gdzie postaramy się rozwiać wszelkie wątpliwości. Z czasem łatwiej będzie tworzyć własne pomoce, poruszać się po tych dostępnych w sieci, eksperymentować z korzyścią dla dzieci i dla siebie.

 Dlaczego kodowanie?


Uniwersalność, niech będzie tu słowem kluczem, umiejętności, kompetencje jakie nabywa dziecko bawiąc się kodowaniem, są przydatne na każdym etapie jego rozwoju. Dzisiaj trudno przewidzieć, jak będzie wyglądał rynek pracy za kilkanaście lat, które umiejętności będą kluczowe i cenione, warto więc skupić się na tych uniwersalnych, przydatnych we wszystkich zawodach. Jakie to umiejętności? Między innymi, logiczne myślenie, umiejętność pracy zespołowej, zadaniowe podejście do napotykanych trudności, elastyczność. I właśnie te umiejętności kształtowane są podczas zabaw z kodowaniem.
Od uświadomienia sobie, że wiele podstawowych ćwiczeń, wykorzystywanych w nauce kodowania, jest obecnych w przedszkolu, tylko wykonywaliśmy je nie zdając sobie z tego sprawy. Sortowanie, segregowanie, porównywanie, porządkowanie...czy nie brzmi to znajomo. Dzieci przecież dzielą różnego rodzaju liczmany na zbiory, wyszukują cech wspólnych i różniących je między sobą. Reagują też na różnego rodzaju kody, odbierają je i postępują zgodnie z ich wskazówkami, bo czym jest instrukcja wykonania pracy plastycznej, przejścia na drugą stronę ulicy, czy umycia rąk. Kiedy to sobie uświadomimy będzie łatwiej zacząć, bo dostrzeżemy, że to kodowanie to niej jest coś, czego nie można opanować, przeciwnie nie tylko można, ale dodatkowo będzie z tego dużo radości i zabawy. Na sam początek proponuję wykorzystać dwa rodzaje pomocy dydaktycznych: pierwsza, to będą plansze do kodowania, na bazie gry “Mucha wyszła”. Przygotowane przeze mnie plansze, różnią się stopniem trudności, należy dopasować je do możliwości rozwojowych i wieku dzieci. Drugi rodzaj pomocy, to zestaw aktywności z wykorzystaniem kolorowych, jednorazowych kubeczków. I tu mamy nieograniczone możliwości, bo te kubeczki mogą być wszystkim, tylko od naszej wyobraźni zależy, jaką rolę przyjmą.
Zachowaj kod, ułóż sudoku, znajdź ukrytą cyfrę…

...to tylko niektóre z aktywności, do wykonania z wykorzystaniem kubeczków. Więcej przykładów zabaw opisanych jest pod poniższym linkiem.

Tu pobierzesz plansze do wydruku i propozycje zabaw

Obok scenariuszy znajduje się również komplet plansz, które ułatwią dzieciom zabawę z kubeczkami. Zapamiętajcie sobie ten link, bo dokument będzie uzupełniany na bieżąco kolejnymi propozycjami zabaw.

Zapraszamy do zapoznania się z nagraniem webinaru "Programowanie w przedszkolu", który odbył się we wtorek (28.02) o godz. 19.00. Adres nagrania: http://bit.ly/2evaAR4.

autorka tekstu: Anna Świć - nauczycielka przedszkola, logopeda w Przedszkolu Nr 83 w Lublinie, trenerka Mistrzów Kodowania. W swojej pracy stara się wykorzystywać nowoczesne technologie, odpowiedzialnie wprowadzać dzieci w cyfrowy świat. Pamięta o tym, że najefektywniejszą formą nauki małych dzieci jest zabawa. Prowadzi blog: Kodowanie na dywanie
Share:

piątek, 24 lutego 2017

Projekt Laboratorium

Wychodząc na przeciw potrzebom nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej, dotyczącym wprowadzenia formalnej nauki programowania do szkół, postanowiliśmy uruchomić projekt pod nazwą Laboratorium.


Esencją rozwoju warsztatu pracy nauczyciela jest praktyka. Działanie, dzielenie się efektami oraz poszerzanie narzędzi i metod pozwala w żywy sposób zarządzać i zmieniać swój nauczycielski zasobnik. 

Dlatego korzystając z narzędzi cyfrowych, takich jak webinary, zapraszamy do cyklicznych spotkań online. W czasie ich trwania bedziemy proponować i dzielić się sposobami wprowadzania elementów programowania w pracy z uczniami.

NAJWAŻNIEJSZE 

To co najważniejsze w tym projekcie, będzie się działo pomiędzy naszymi spotkaniami. Chcemy, aby czas pomiędzy jednym, a drugim webinarem, był wykorzystany przez uczestników Laboratorium na wypróbowanie wybranego rozwiązania w swojej klasie. Chcemy, korzystając z dobrodziejstwa Internetu, umożliwić wymianę doświadczeń i wzbogacanie działań, akcentując praktyczny wymiar pracy nauczyciela.

Bazując na filozofii i wartościach Mistrzów Kodowania, jesteśmy przekonani, że dobrowolny i niezobowiązujący charakter naszego projektu pozwoli na  współpracę, inspirację i rozwój nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej, którzy chcą rozwijać swoją praktykę nauczycielską.

Spotkania odbywać się będą pod adresem: http://mistrzowiekodowania.clickmeeting.pl/mk i nie wymagają rejestracji. Z webinarów będą publikowane nagrania. 

Laboratorium poprowadzą Joanna Apanasewicz i Krzysztof Jaworski.



Share:

wtorek, 21 lutego 2017

Muzyka ukryta w kodach


Co wspólnego ma muzyka z kodowaniem? Znajdziemy wiele wspólnych cech. Muzyka sama w sobie jest kodem. Kto nie zna zapisu notacji muzycznej, nie odczyta partytury. Są jednak inne sposoby muzykowania i kodowania/dekodowania muzyki, niż tylko za pomocą nut. Podczas zajęć muzycznych z moimi pierwszoklasistami często stosuję dekodowanie informacji zawartych w geście, słowie czy dźwięku (na bazie autorskiego pomysłu kompozytora Piotra Kai). Uczniowie przekładają ruch ręki na odpowiedni wyraz. Jednym słowem odczytują kod, który stanowi podstawę zabawy z muzyką.



Doskonałym przykładem zakodowania rytmu jest zabawa polegająca na rozróżnianiu dźwięków pod względem długości (czasu trwania). Uczniowie słuchając dekodują informacje - rozpoznają ćwierćnuty oraz ósemki i równocześnie przenoszą je na ćwiczenie graficzne (pomysł Piotr Kaja).



W klasie pierwszej szkoły podstawowej uczniowie nie znają znaków graficznych nut. Podczas jednych z zajęć linię melodyczną znanej piosenki "Wlazł kotek"; zastąpiłam znanymi dzieciom cyframi, które odpowiadały kolejnym dźwiękom tej melodii. Makey Makey podłączyłam do wirtualnego pianina. I w ten sposób moi uczniowie zagrali na bananach!





Podczas pisania scenariuszy do ścieżki Cyfrowi DJe w pilotażowym projekcie fundacji Orange #Superkoderzy, współpracowałam z kompozytorem i muzykiem Krzysztofem Cybulskim (Akademia Młodego Hakera), dzięki któremu wzbogaciłam swą wiedzę o muzycznych cyfrowych narzędziach online. Scenariusze są dostępne na stronie projektu #Superkoderzy. Zacznę od najłatwiejszych.

SEKWENCER RYTMICZNY rhytm (druga karta programu) - pozwala na zapisanie prostego rytmu trzech brzmień instrumentów w obrębie jednego taktu, w metrum 4/4. Rytm wyrażony jest wartościami ósemek. Widzimy go w postaci kolorowych figur. Dzięki tym programom można zauważyć podobieństwa między zapisem nutowym a programowaniem sekwencji rytmicznych (zapis rytmiczny za pomocą nut i sekwencera - to samo, ale nie tak samo).



SEKWENCER MELODYCZNY melody maker - jest bardzo podobny do rytmicznego z taką różnicą, że zapisujemy w nim różne nuty odgrywane na jednym instrumencie. Dostrzec można inne istniejące pojęcia, takie jak np. pętla "zawsze" i znak repetycji. W obu programach wyraźnie widać podobieństwa zapisu muzycznego do kodu.






Poniżej podane strony oferują zabawę z programami muzycznymi. Generator wizualnych utworów dostępny jest na stronie apps.musedlab.org. Możemy w nim zaprogramować i odtworzyć eksplorację utworu Feliksa Mendelssona.



Strona ta proponuje również kodowanie własnej melodii z gotowych klocków muzycznych i stworzenie wariacji utworu Benjamin Britten'a.


Młodszym uczniom polecam stronę interactivesites.weebly.com, szczególnie zakładkę z narzędziami do tworzenia muzyki. Znajdziemy tam sekwencer z niekonwencjonalnymi instrumentami w postaci brzmień puszek, butelek i kubków. Natężenie dźwięku wyznacza długość struny.




Z zabawy z kodowaniem pojedynczych dźwięków za pomocą kwadratów na planszy skorzystamy na stronie creatingmusic.com




Kolejny generator z wizualizacją znajdziemy na stronie madewithcode.com. Jest to muzyczny mikser. Trochę podobny do Scratcha, ponieważ kompozycje układamy z klocków i łączymy je w bloki.



Zachęcam do wypróbowania przedstawionych narzędzi. Tworzenie w różnych programach pozwoli uczniom zrozumieć związek muzyki z kodowaniem i może być wielką muzyczno-cyfrową przygodą. Z powodzeniem stworzą własny dzwonek na telefon czy pierwszy utwór. Równie wartościowe są offlinowe zabawy z kodowaniem i dekodowaniem muzyki. Ale najważniejsze jest to, by muzykować!

<!--[if gte mso 9]>
Aleksandra Schoen-Kamińska, nauczycielka edukacji wczesnoszkolnej w Zespole Szkół Nr 3 w Pile, pasjonatka nowoczesnych technologii i zajęć muzycznych, członkini grup Superbelfrzy i Superbelfrzy Mini, prowadzi blog Klikankowo oraz Patyczaki Tableciaki.
Share:

poniedziałek, 13 lutego 2017

Zakodowane ferie zimowe czyli jak bezpiecznie się bawić

Zima i ferie w cześci kraju jeszcze trwają, dlatego zachęcam nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej do zapoznania się z pomysłem na lekcję o bezpiecznych zabawach zimowych z elementami kodowania.
Zagadkowe ferie zimowe, czyli jak bezpiecznie się bawić  to temat zajęć, które przeprowadziłam z pierwszakami. Cel główny spotkania to poznanie zasad bezpiecznych zabaw zimowych.

Zagadka z ukrytym wyrazem

Wprowadzeniem do lekcji było wspólne rozwiązanie zagadki o zimie i odkodowanie hasła. Ze względu na to, że dzieci nie poznały jeszcze litery „F” był to wyraz: "wakacje". Uczniom wystarczyło wyjaśnienie, że ferie to takie zimowe wakacje.





Segregowanie

Następnie dzieci miały wykonać ćwiczenie, które polegało na segregowaniu przedmiotów związanych i niezwiązanych z zimą. Dzięki temu tworzyły zbiory wg podanego warunku. Wykorzystałam do tego obrazki: nart, sanek, łyżew, bałwana, puzzli, książki, klocków lego i gry planszowej (myślę, że ciekawszym rozwiązaniem byłoby wykorzystanie rekwizytów, problem byłby jedynie z bałwanem ;). Dzieci świetnie poradziły sobie z tym zadaniem i podsumowały, że z przedmiotów związanych z zimą korzystamy poza domem, na powietrzu.



Szyfry

Kolejny krok to praca z szyframi.  Podzieleni na grupy, odszyfrowywali zakodowane hasła związane z posegregowanymi przedmiotami: „Jazda na sankach”, „Jazda na łyżwach”, „Jazda na nartach”, „Lepienie bałwana”. Na tej podstawie rozpoczęliśmy rozmowę na temat bezpieczeństwa podczas zimowych zabaw. Pomocne były pytania: „Gdzie można jeździć na sankach, nartach i łyżwach?” i ilustracje zimowych zabaw w dozwolonych i niebezpiecznych miejscach.


Wróciliśmy na moment do zbioru przedmiotów niezwiązanych z zimą i wniosek dzieci był taki, że podczas ferii również możemy je wykorzystać do ciekawych zabaw w domu np. wspólnie z rodzicami czy rodzeństwem.
Na zakończenie nie mogło zabraknąć informacji o zimowych ubraniach. Dzieci rozwiązywały zagadki zakładając odpowiednie części garderoby.

W ten sposób  łącząc elementy kodowania możemy uczniów przygotować do bezpiecznego spędzenia czasu ferii i zimy. Takie zajęcia pokazują, że elemetny związane z kodowaniem i myśleniem logicznym można łączyć z innymi treściami edukacyjnymi. Wszystkie szyfry do lekcji można pobrać tutaj.

autorka: Anna Szum, nauczycielka edukacji wczesnoszkolnej i zajęć komputerowych, Szkoła Podstawowa nr 28 z Oddziałami Integracyjnymi w Lublinie
Share:

poniedziałek, 6 lutego 2017

Jak oswoić programowanie w nauczaniu dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi?



 W świecie nowych technologii technologii programowanie stało się umiejętnością niezbędną w XXI wieku. Wszyscy zdajemy sobie sprawę, że przyszłość naszej cywilizacji to przyszłość cyfrowa. Wobec tego warto wyposażyć również uczniów niepełnosprawnym intelektualnie w takie umiejętności, które pozwolą im samodzielnie funkcjonować  we współczesnym świecie. Należy jednak dobrać  odpowiednie narzędzia,formy pracy i metody, które ułatwią uczniom ze SPE  ich przyswojenie. Czasami wystarczy po prostu obniżyć stopień trudności zadań i ćwiczeń i zindywidualizować narzędzia pracy.

W tym roku szkolnym nasza szkoła- Zespół Szkół Specjalnych w Kowanówku, bierze udział w pilotażowym programie- nauki programowania. Na naszych zajęciach prowadzonych w ramach programu zachęcamy  uczniów do twórczej aktywności, pokazując im, że nie trzeba być tylko odbiorcą cyfrowej rzeczywistości, ale można ją również współtworzyć. Na podstawie naszych obserwacji widzimy, że umiejętność programowania przynosi wiele korzyści uczniom niepełnosprawnym intelektualnie. Wyposaża ich w ważne umiejętności życiowe takie jak planowanie, przewidywanie tego co się wydarzy, wdraża do samooceny, poza tym rozwija kompetencje społeczne, uczy zasad dobrej współpracy, efektywnego rozwiązywania zadań w grupie. Rozwija logiczne myślenie, orientację przestrzenną i wdraża do wielozmysłowego rozwiązywania problemu i zadania. 

Jak zatem należy uczyć programowania uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi?

Otóż szkoła powinna tak zorganizować zajęcia, żeby dziecko mogło odnieść sukces i mieć poczucie sprawstwa. Co więcej, dobrać takie narzędzia i metody nauczania, aby  poprzez zabawę  rozwijało ono  kreatywność i nabywało nowe umiejętności. Na początek warto zaplanować takie aktywności, które dostarczą dziecku maksimum radości a przy okazji je rozwiną. Doskonałą propozycja są  roboty takie jak Dash i Dot, Ozobot czy Pszczółka Bee Bot. Nieocenionym pomocą dydaktyczną jest Mata Mistrzów Kodowania, dedykowana do nauki logicznego myślenia oraz wstępu do programowania w edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej, przygotowana przez trenerów-nauczycieli w ramach programu Mistrzowie Kodowania Junior. Z powodzeniem można ją również wykorzystać podczas zajęć z uczniami niepełnosprawnymi intelektualnie.

Mata Mistrzów Kodowania
Dwustronna plansza wykonana z lekkiego tworzywa, łatwego w utrzymaniu czystości. Podzielona na mniejsze płaszczyzny, na której dzieci układać mogą kolorowe, atrakcyjne wizualnie i sensorycznie klocki, podzielone na 3 kategorie: rośliny, zwierzęta i środki transportu. Mata wraz z klockami służy nie tylko do wstępnych aktywności związanych z kodowaniem, ale także do rozwoju kompetencji matematycznych,  orientacji w przestrzeni, w schemacie własnego ciała, tworzenia zbiorów, porównywanie ilości, odczytywania i określania  położenia przedmiotów na osiach, określania kierunków. Matę możemy także wykorzystać do rozwijania słownictwa poprzez układanie historyjek obrazkowych, dzielenia wyrazów na sylaby, wyodrębniania głosek. Młodsze dzieci mogą z pomocą maty uczyć się kolorów, określać wielkości czy stosunki przestrzenne.  Z pewnością mata ułatwi nam usprawnianie zaburzonych funkcji u dzieci, ale także ich rozwój i doskonalenie nabytych już umiejętności.
Podczas  pierwszych zajęć z matą kodowania na zajęciach rewalidacyjnych z uczniami klasy 1-2 doskonaliłyśmy umiejętność przeliczania, utrwalałyśmy poczucie wartości liczby. Wdrażałyśmy dzieci do porównywania i porządkowania liczb. Aktywność uczniów przerosła nasze oczekiwania. Taka forma aktywności i nauki wywarła na nich duże wrażenie i  nie mogły się już doczekać kolejnych zajęć. Matę wykorzystujemy na wiele sposobów, ucząc symboli świątecznych, zachęcając do poszerzania słownictwa, utrwalając umiejętności matematyczne, ale również kształtując sprawność fizyczną. 
Uczniowie podczas lekcji wychowania fizycznego doskonalą np.  sprawność poruszania się w przód, w prawo, w lewo oraz umiejętność wykonania określonej ilości kroków - skoków.  W ciekawy sposób rozwijają  koordynację wzrokowo – ruchową, łącząc ćwiczenia skoczne z ułożonym kodem. Mamy wiele pomysłów na to, jak skutecznie wdrażać elementy programowania wykorzystując matę i na pewno je zrealizujemy. 




Kodowanie na wychowaniu fizycznym. Umiejętności matematyczne na macie. Doskonalenie dni tygodnia na macie.

A co z najmłodszymi uczniami?

Dla nich rewelacyjną pomocą, która nie tylko wprowadzi ich w świat  kodowania jest „Scottie to sympatyczny kosmita, którego los zależy od naszych umiejętności programistycznych. Ta innowacyjna gra  jest połączeniem kartonowych klocków, które służą do pisania programów i aplikacji dzięki której możemy zeskanować stworzony kod i wprawić w ruch Scottiego.

 Scottie Go! występuje w dwóch wersjach. W wersji dla użytkowników domowych oraz w wersji edukacyjnej, która zawiera 91 zadań podzielonych na 10 modułów. Nauczyciele mają również dostęp do: ·     

● bazy materiałów metodycznych i rozwiązań;
●wysokiej jakości plansz z zadaniami, które mogą posłużyć do opracowania kart pracy lub wyświetlenia na ekranie podczas zajęć;
●specjalnego konta "Nauczyciel", które zawiera odblokowane wszystkie zadania we wszystkich modułach.
Wersja edukacyjna pozwala również na zainstalowanie aplikacji na dowolnej ilości urządzeń. My wykorzystujemy tę grę w ramach realizowanej w szkole innowacji w  pilotażu wdrażania programowania. To doskonałe rozwiązanie dla uczniów niepełnosprawnych intelektualnie, ponieważ pozwala im zrozumieć podstawy programowania. Dzieci od razu widzą efekty swojej pracy, w dowolnym momencie mogą skorygować błędny kod. Poza tym Scottie Go! jest niesamowicie wciągającą grą, nasi uczniowie z trudem mogli się od niej oderwać gdy dzwonek zakończył lekcję, nie mogą się doczekać kolejnych zajęć z intrygującym kosmitą. Dla uczniów ze SPE okazać się może, że klocki Scottie sprawdzą się również w starszym wieku. Z pewnością nie poradzą sobie z wszystkimi zadaniami zaplanowanymi w grze, ale i tak warto próbować. 
My w naszej szkole zorganizowałyśmy przy współpracy z Laboratorium Logiki w Obornikach i panem Łukaszem Malinowskim warsztaty ze Scottim, aby udowodnić nie tylko dzieciom, ale także nauczycielom, że programowanie może być zabawą. 


Warsztaty ze Scottie Go!

Kodowanie i  szyfrowanie informacji może okazać się niesamowitą zabawą dla uczniów, jeśli tylko dobierzemy odpowiednie pomoce. Staramy się proponować naszym uczniom różnorodne formy pracy. Na przykład naukę szyfrowania poprzez zabawę z użyciem szyfrów  Cezara oraz harcerskiego szyfru GA-DE-RY-PO-LU-KI. Polegają one na zamianie prawdziwych liter zamiennymi, które zostały wskazane w danym szyfrze.
Do tego celu wykorzystałyśmy graficzną podpowiedź szyfru, która ułatwiła dzieciom odkodowywanie informacji.  Na początku dzieci szyfrowały proste wyrazy, najczęściej swoje imię, później pokusiliśmy się już o trudniejsze zdania.


Szyfrowanie w naszych lekcjach

Innym naszym sposobem na naukę kodowania jest diagram, który należy rozszyfrować za pomocą obrazkowego kodu(legendy). Wykorzystałyśmy ten kod na lekcji matematyki z uczniem z ZA, podczas której omawiałyśmy rodzaje kątów. Możemy zaproponować uczniowi, aby zakodował dalszy szyfr, który utworzy podstawę trójkąta i otrzymamy figurę geometryczną. 

Aplikacje na iPady i tablety

Warto również skorzystać z bogatej oferty  aplikacji na urządzenia mobilne, które oferują nam platformy Android i  iOS, tym bardziej, że mobilne urządzenia są sprzymierzeńcem dzieci ze SPE. Zaproponowane przez nas aplikacje będą doskonałym wstępem do świata programowania. Niektóre są proste, inne trudniejsze ale wszystkie są darmowe i pozwalają rozpocząć programistyczną przygodę. Oto one:

Cargo Bot (iOS) –gra logiczna, która polega na odpowiednim ułożeniu kontenerów przy pomocy dźwigu.

The Foos (Android, iOS) – aplikacja edukacyjna wprowadzająca dzieci w świat programowania w zabawny i ciekawy  sposób gdzie  szczęśliwe stworzenia, inspirują dzieci do tworzenia kodu oraz  uczą współpracy. Gra posiada  w pełni wizualny interfejs, umożliwiający korzystanie z niej, nawet dzieciom bez umiejętności czytania.

Light-Bot (Android, iOS) – apka, w której dziecko  steruje robocikiem,  musi on dotrzeć do określonych pól na mapie i zapalić żarówkę.

Sctatch Jr (Android, iOS)  – uproszczona wersja Scratcha w której dziecko programuje za pomocą klocków, tworząc interaktywne historyjki i gry.

Hopscotch (iOS) – aplikacja z zabawnymi postaciami, które dzięki młodym miłośnikom kodowania ożywają. Nauka odbywa się na zasadzie przesuwania i upuszczania bohaterów oraz przypisywania im konkretnych poleceń.

Think & Learn Code-a-pillar (Android, iOS)  –  aplikacja z kolorową, dopracowaną  grafiką w której dziecko musi zaprogramować ruch gąsienicy, w taki sposób aby wyprowadzić ją z  labiryntu.

Tynker  (Android)  – aplikacja, która poprzez gry w prosty i przystępny dla dzieci sposób tłumaczy podstawowe zasady  programowania. Pozwala ona również stworzyć  własną grę.

Daisy Dinosaur (iOS)  –  bardzo prosta aplikacja z przyjazną grafiką, pozwala na naukę nie tylko prostych komend, ale też pętli i całych sekwencji poleceń.

Kodable (Android, iOS)   – aplikacja, w której zadaniem gracza jest niesienie pomocy rodzinie Fuzza – małego, stworka, który musi przebyć wiele labiryntów. Gra pozwala dziecku rozumieć czym jest algorytm i jak go stosować, aby osiągnąć założony przez siebie efekt.

Scratch (Windows, Linux, MacOS) – narzędzie stworzone przez MIT. Dostępny w języku poskim, gdzie programowanie odbywa się w sposób wizualny. Dziecko wykorzystując kolorowe klocki przypominające puzzle tworzy kod i animuje stworzone duszki.

Swift Playgrounds  - aplikacja na iPady, dzięki której uczniowie klas gimnazjalnych uczą się programować. Pokazuje ona młodym ludziom,  krok po kroku  jak programować w Swift’cie – języku, w którym tworzy się aplikacje mobilne na urządzenia firmy Apple. 
Program jest podzielony na lekcje, w ramach których uczniowie muszą stawić czoła serii wyzwań i zagadek tak, aby przeprowadzić bohaterów przez poszczególne plansze. Interfejs jest przyjazny i zachęca uczniów do pracy. Kolejne programistyczne zagadki powodują, że gra jest bardzo wciągająca i zachęca gracza do rozwiązywania coraz trudniejszych zagadek.  Praca z tą aplikacją podczas lekcji sprawiła, że stała ona się  dla naszych gimnazjalistów przyjemnym i zabawnym sposobem na naukę programowania

Przedstawione narzędzia sukcesywnie opisujemy na naszym blogu www.specjalni.pl, którego jesteśmy autorkami, oraz na Fanpage na Facebook.

autorki: Jolanta Majkowska i Zyta Czechowska, nauczycielki Zespołu Szkół Specjalnych w Kowanówku oraz członkinie grupy Superbelfrzy RP i Superbelfrzy Mini, autorki blogów www.specjalni.pl oraz tikzklasa.blogspot.com/
Share: